ვაშაკიძე მიხეილ ალექსანდრეს ძე (28.VIII.1909, ს. დიდი ჯიხაიში,  სამტრედიის რ-ნი- 27.XII.1956, თბილ.), დაამთავრა თსუ-ის ფიზ.-მათ. ფაკ-ტი (1932). მუშაობდა საქართვ. მეცნ. აკადემიის აბასთუმნის ასტროფიზიკურ ობსერვატორიაში (1936-1956). წამოაყენა ვარსკვლავთა  სივრცული განაწილების შესწავლის ახალი მოხერხებული მეთოდი, რ-იც ცნობილია ვაშაკიძე-ოორტის მეთოდის სახელწოდებით. შეადგინა გარეგალაქტიკური ნისლეულებისა და გრძელპერიოდიანი ცეფეიდების ფერის მაჩვენებელთა კატალოგი, რის საფუძველზეც გამოიკვლია სინათლის ვარსკვლავთშორისი შთანთქმა. შეისწავლა მზის გვირგვინისა და ნისლეულების გამოსხივების პოლარიზაცია, აღმოაჩინა კიბორჩხალას ნისლეულის გამოსხივების ძლიერი არასითბური ბუნება. მან რამდენიმე შრომა მიუძღვნა ახალი ტელესკოპების გამოკვლევას. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით აბასთუმნის ობსერვატორიის სამეცნ. ექსპედიციების მიერ ტარდებოდა დაკვირვებები მზის სრულ დაბნელებებზე: ურალში (1941), კარელიაში (1945), ბრაზილიაში (1947), შუა აზიაში (1952) და ლაგოდეხში (1954). ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას თსუ-ში და ქუთაისის პედაგოგიურ ინ-ტში. შეყვანილია მსოფლიოს 400 გამოჩენილი ასტრონომის ბიოგრაფიულ ლექსიკონში. ქ. ბრაიტონში (დიდი ბრიტანეთი). აშშ-ს დელეგაციის წარდგინებით, ასტრონომთა XIV გენერალურ ასამბლეაზე, ასტრონ. მეცნ. წინაშე დამსახურებისათვის, მთვარის ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს უკანა მხარის ერთ-ერთ კრატერს "ვაშაკიძის" სახელი ეწოდა (1970). მიღებული აქვს სახელმწ. ჯილდოები. ფიზ.-მათ. მეცნ. დოქტორი (1951), პროფესორი (1954). ასტროფიზიკოსი. ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი: საერთაშ. ასტრონ. კავშირის დარგობრივი კომისია, წევრი; სსრკ მეცნ. აკადემიის ასტრონ. საბჭო, წევრი.

თხზ.: ვაშაკიძე, მ. (1952). ვარსკვლავები და ნისლეულები . თბ., საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამომც.