რუსია გიორგი ალექსანდრეს ძე (26.V.1916, სოფ. ქოლობანი, ახლანდ. აბაშის მუნიციპ. – 2001, თბილისი), ფილოსოფოსი. ფილოსოფიურ მეცნ. დოქტორი (1983), თსუ-ის პროფესორი (1984). დაამთავრა თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკ-ტი (1945). მო­ნა­წილეობდა II მსოფლიო ომში, იბრძოდა ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტზე. დაამთავრა თსუ-ის ასპირანტურა ლოგიკის სპეციალობით (1950). საკანდიდატო დისერტა­ცია დაიცვა თემაზე: „აზროვნების ფორმები“ (1954), სადოქტორო - „მატერიალისტური დიალექ­ტი­კის კატეგორიები“ (1983). მუშაობდა თსუ-ის ფი­ლოსოფიის კათედრაზე (შემდგომში - ფილოსოფია-სოციოლოგიის ფაკ-ტი, 1961-დან). შეთავსებით პედ. საქმიანობას ეწეოდა: ი. გოგებაშვილის სახ. თელავის პედ. ინ-ტში (ფილოს. კათედრის გამგედ), ცხინვალის პედ. ინ-ტსა და თბილ. თეატრალურ ინ-ტში. კითხულობდა საუნივერსიტეტო კურსებს: ლოგიკას, დიალექტიკას, ეთიკასა და ქართ. ფილოს. ისტორიას. უნ-ტში მოღვაწეობის პერიოდში მონაწილეობდა სამეცნ. საბჭოების მუშაობაში, იყო სტუდენტთა და ასპირანტთა სამეცნ. ხელმძღვ. მისი სამეცნ. კვლევის ძირითადი სფერო იყო ლოგიკა, ქართ. ფილოს. ისტ. და სოც. ფილოსოფია. მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ს. დოდაშვილის ფილოს. მემკვიდრეობის შესწავლაში, მიუძღვნა მონოგრაფია „სოლომონ დოდაშვილის ფილოსოფიური შეხედულებები“ (1962). ნაშრომებში „თავისუფლება და პიროვნება“ (1979) და „პიროვნება და ზნეობრივი თავისუფლება“ (1990), განიხილავდა ინდივიდის ავტონომიის ონტოლოგიურ საფუძვლებს. ხელოვნებისა და რელიგიის ურთიერთმიმართების ფილოს. ასპექტებს მიუძღვნა მონოგრაფია „ხელოვნება და რელიგია“ (1967). მისი სახელმძღვანელო „ლოგიკა: აზროვნების ფორმები და კანონები“ (1985) გამოირჩევა საკითხების სისტემური გაშუქებით და ათწლეულების განმავლობაში გამოიყენებოდა სასწ. პროცესში. აქტიურად მონაწილეობდა უნ-ტის საზ. ცხოვრებასა და სამეცნ. კონფერენციებში. იგი იყო ქართ. ფილოს. აზრის პოპულარიზატორი და არაერთი სამეცნ. კრებულის რედაქტორი. რ.გ.-ს ღვაწლი დაფასებული იყო სახელმწ. ორდენებითა და მედლებით. სიცოცხლის ბოლო წლებში მუშაობდა აზროვნების კულტურის პრობლემებზე, რ-საც მიუძღვნა მონოგრაფია (1995). მისი ნაშრომები მნიშვნელოვანი წყაროა ქართ. ფილოს. აზრის ისტ. და ლოგიკის მეთოდოლოგიის შესასწავლად.

თხზ.: რუსია, გ. (1962). სოლომონ დოდაშვილის ფილოსოფიური შეხედულებები. საბჭ. საქართველო; რუსია, გ. (1967). ხელოვნება და რელიგია. საბჭ. საქართველო; რუსია, გ. (1979). თავისუფლება და პიროვნება. უნ–ტის გამ-ბა; რუსია, გ. (1983). მატერიალისტური დიალექტიკის კატეგორიები. განათლება; რუსია, გ. (1985). ლოგიკა: აზროვნების ფორმები და კანონები. უნ–ტის გამ-ბა; რუსია, გ. (1990). პიროვნება და ზნეობრივი თავისუფლება. მეცნიერება; რუსია, გ. (1995). აზროვნების კულტურის პრობლემები. უნ-ტის გამ-ბა.

მასზე: ბერძენიშვილი, ა. (2004). ქართველი ფილოსოფოსები: ცნობარი. ბათუმი, გვ. 165–168; თევზაძე, გ. (1995). ქართული ფილოსოფიის ისტორიის ნარკვევები. თსუ-ის შრომები, ტ. 315, გვ. 42–48 (რუსიასეული ინტერპრეტაციების შესახებ); ხუციშვილი, ნ. (2012). გიორგი რუსია — მოაზროვნე და პედაგოგი. ჟურნ. „თბილისის უნივერსიტეტი“, №10, გვ. 12–15.