ჯიბლაძე გიორგი (27. IV.1913-23.IX.1989)  ქართვ. ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე, ლიტ. კრიტიკოსი და ესთეტიკოსი. თსუ–ის კურსდამთავრებული (1933). ჯ.გ. ეწეოდა პედ. საქმიანობას უმაღლ. სკოლაში (1935). ჯ.გ. იყო   საქართვ. მწერალთა კავშირის მდივანი (1944–1946), ასევე საქართვ. სსრ III–V, VII–XI მოწვევების უმაღლ. საბჭოს დეპ.,  საქართვ. კპ თბილ. კომიტეტის მდივანი (1950–1953), საქართვ. სსრ განათლების მინისტრი (1953–1960), საქართვ. კპ ცკ-ის მდივანი და ბიუროს წევრი (1960–1961),  საქართვ. სსრ უმაღლ. და საშ. სპეც. განათლების მინისტრი(1963–1980). ჯ.გ.  იყო  ერთ-ერთი წამყვანი ფიგურა XX სს. ქართულ ჰუმანიტარულ მეცნიერებებში, რ-მაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ლიტერატურის კრიტიკის, ესთეტ. თეორიის, პედ. მეცნიერებებისა და ჟურნალისტიკის აკად. განვითარებაში. პირველი სპეც. განათლება მიიღო თბილ. უმაღლ. სასწავლებლებში, ახალგაზრდობიდანვე ჩაერთო ლიტერატურულ პროცესებსა და კრიტიკულ მსჯელობაში. ფილოლოგიურ მეცნ. დოქტორი გახდა ადრინდ. პერიოდში. მისი აკად. კარიერა გამოირჩეოდა ინტენს. მეცნ. პროდუქტიულობითა და მაღალი აკად. სტანდარტებით. ჯ.გ.–მ განსაკუთრებული როლი ითამაშა თსუ–ის ჰუმანიტარული მიმართულებების რეორგანიზაციასა და ინსტიტუციურ გაძლიერებაში. თსუ–ში იგი იყო ესთეტიკისა და ჟურნალისტიკის პირველადი კათედრების შექმნისა და აკად. ხაზის ჩამოყალიბების ინიციატორი. განახორციელა ჟურნალისტიკის სასწავლებელი მოდელის მეცნიერებაზე დაფუძნებული განახლება, რ-მაც განსაზღვრა ჟურნალისტიკის სასწ. პროგრამების მომდევნო ათწლეულები. მისი ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა სტაჟირების სისტემა, სასწ. მასალათა სტანდარტები და მედიის კვლევის პირველადი თეორ. კურსები. ჯ.გ. აქტიურად იყო ჩართული თსუ–ის სამეცნ.-კვლევით საქმიანობაში, მხარს უჭერდა ახალგაზრდა მეცნიერთა მომზადებასა და აკად. კულტურის ჩამოყალიბებას. ის  იყო 54 წიგნისა და 500-ზე მეტი სამეცნ. სტატიის ავტორი, რ-ებიც მოიცავდა: ქართ. ლიტერატურის ისტორია და კრიტიკა; ესთეტ. თეორია; პედ. და ფილოს. კვლევები; რუს. ლიტ-რა; სახვ. ხელოვნება, თეატრ. წყობა და კულტ. პროცესები. მისი თხზ. ხასიათდება ღრმა ფილოლოგიური ანალიზით, ესთეტ. კონცეფციათა სისტემური განხილვით და მეთოდოლ. სიზუსტით. განსაკუთრებული წვლილი შეიტანა ქართ. ლიტ. კრიტიკის მეთოდისა და სტრუქტურის მეცნ. განვითარებაში. აქტიურად უწყობდა ხელს ქართ. ინტელექტ. სივრცის კონსოლიდაციას, მონაწილეობდა მრავალი საკავშ. და რესპ. სამეცნ. საბჭოს მუშაობაში. მისი ნაშრომები დღესაც გამოიყენება უმაღლ. სასწავლებლების სასწ. პროცესში როგორც ესთეტ. და ლიტ. კრიტიკის ძირითადი თეორ. წყარო.

თხზ.:ჯიბლაძე, გ. (1958). ქართული ლიტერატურის კრიტიკის საკითხები. თბ., გამომც. მეცნ.,  ჯიბლაძე, გ. (1962). ესთეტიკის საფუძვლები. თბ., თსუ გამ–ბა; ჯიბლაძე, გ. (1964). ესთეტიკურ კატეგორიათა სისტემა ქართული ლიტერატურის ინტერპრეტაციაში. სამეცნ.–კვლ. შრომები, ტ. 12, თსუ გამ–ბა;  ჯიბლაძე, გ. (1967). ლიტერატურულ-ესთეტიკური მოძღვრებები XX სს.–ში. თბ., ჯიბლაძე, გ. (1971). მეთოდოლოგიური პრინციპები ლიტერატურულ ანალიზში. ფილოლოგიური კვლევები;  ჯიბლაძე, გ. (1975). ფილოსოფიურ–ესთეტიკური პრობლემები ხელოვნებაში. თბ., ჯიბლაძე, გ. (1978). ხელოვნება და საზოგადოება: პედაგოგიური ასპექტები. პედ. მეცნიერებანი, მოსკ., ჯიბლაძე, გ. (1980).  ჟურნალისტიკის თეორიისა და მეთოდოლოგიის საფუძვლები. თბ., თსუ გამ–ბა; ჯიბლაძე, გ. (1983).  ქართული ლიტერატურის ისტორიის პრობლემები. თბ.; ჯიბლაძე, გ. (1985). ქართული კრიტიკული აზრის ევოლუციური პროცესები. კულტ-რის წელიწდეული,