იმნაიშვილი ივანე ბესარიონის ძე (10. I. 1906, სოფ. ლაშისღელე, ლანჩხუთის რაიონი — 26. I. 1988), ენათმეცნიერი, ლექსიკოგრაფი, ტექსტოლოგი, მეცნიერი. დაამთავრა თსუ-ის ფილოლ. ფაკ-ტი (1930). სამეცნ. მოღვაწეობას იწყებს ამავე უნ-ტის ძვ. ქართ. ენის კათედრაზე (1939-დან). ხელმძღვანელობდა ა. ს. პუშკინის სახ. პედ. ინ-ტში ქართ. ენის კათედრას (1949-1951). მისი გამოკვლევები ეხება ძვ. ქართ. ენას, მის ისტ., ლექსიკასა და თანამედროვე ქართ. სალიტ. ენის ნორმალიზაციის საკითებს. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი წვლილი ძვ. ქართ. ენის ძეგლების მეცნ. პუბლიკაციასა და მათი ლექსიკონების შედგენაში. იგი იყო ქართ. ენის მკვლევარი. ი.ი. გახდა ფილოლ. მეცნ. დოქტორი (1959), პროფესორი (1960). მას მიანიჭეს საქართვ. მეცნ. დამს. მოღვაწის ტიტული (1967).

თხზ. (გარდა სტატიაში მოხსენიებულისა): იმნაიშვილი, ი. (1966). ქართული პოეტური ენის საკითხები: რუსთაველის მაგალითზე. ლიტერატურა და ხელოვნება; იმნაიშვილი, ი. (1989). ვაჟა-ფშაველა და ძველი ქართული ენა. განათლება; იმნაიშვილი, ი. (1989). ქართული ოთხთავის სიმფონია-ლექსიკონი. თბილისის სახ. უნ-ტის გამ-ბა; იმნაიშვილი, ი. (1996). ზმნა ძველ ქართულში: 2 ნაწილად. მაინის ფრანკფურტი.